گزیدهای از گلستان

منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و بشکر اندرش مزید نعمت هر نفسی فرو می رود ممد حیاتست و چون بر می آید مفرح ذات پس در هر نعمتی دو نعمت موجود است وبر هر نعمتی شکری واجب.

     از دســت  و  زبان  کــه بـــــر آیــد                 کز عهده شکرش بدر آید

      بنده همان به که ز تقصیر خویش                  عذر به درگاه خـدای آورد

      ورنــه   ســزاوار   خــداونـــدیــش                 کس نتواند که بجای آورد

                               ...............................................................

     بنی آدم اعضای یـگدیگـرنــد                          که در آفرینش ز یک گوهرند

     چو عضوی بدرد آورد روزگـار                          دگر عضوها را نماند قـــــرار

     تو کز محنت دیگران بی غمی                        نشایــد که نامت نهند آدمی

                          ................................................................

     اندرون  از  طعام  خــالی دار                          تا درو  نـور  معـرفت بینـی

     تـهی از حکـمتـی  بعلـت آن                           کـه پری از طــعام تابــینی

                        .................................................................

/ 0 نظر / 10 بازدید